هيچ كس...

تو حتي لب به سخن نگشوده اي ،

و من به پايان آنچه خواهي گفت رسيده ام.

پ.ن.

خيلي بهم ريخته ام ....برام دعا كنيد.

نه به خاطر آنکه خود را گم کند،

بلكه به خاطر آنكه خود را باز يابد !

 کسی را که دوست داری ،

 تو را دوست نمی دارد....

 کسی که تو را دوست دارد،

 تو دوستش نمی داری....

 اما کسی که تو دوستش داری و او هم تو را دوست دارد....

 به رسم و آئین هرگز به هم نمی رسند....

 واین رنج است

                     (دکتر علی شریعتی)

پ.ن.

زندگی کردن با عشق فقط محتاجه دو چیزه ، جرات و حماقت...

باور کن که من جفتشو دارم...فقط یه فرصت بهم بده

اما بعد بزرگ و بزرگتر شد...

آنقدر كه ديگر نمي شد  آن را در غزلي يا قصه اي يا حتي دلي محصور كرد

و

من هميشه از چيزهايي كه حجمشان بزرگتر از دل مي شود مي ترسم......

در شهر من سكوت حرف مي زند،

بر روي لبان زنان و مردان شهر من

انگشتان اشاره نشانه سكوت است...

گاهي سكوت هم ضجه زنان مي پرسد، چرا؟

اما تنها نیستم!

یادت....

امان تنهايي نمي دهد!

پ.ن.

واسه تنها بهونه ي زندگيم...

همچنان که تو را می بوسند طناب دار تو را می بافند!