خسته ام ،
نه از بي خوابي هاي شبانه و نه از هجوم اين همه سردرگمي ...
خسته ام از زخم زبان هاي خودي به قصد تلنگر...
دنياي كوچك حقيقي من بزرگتر از تصور دوستاني است كه گه گاه به دلمشغولي هايم سرك مي كشند ...
دنياي هيچ كس، تنها بعد بي واسطه وجوديم است كه مجازم به بيان بي دغدغه عواطف و نيازهاي بي سرانجامي كه دنياي حقيقي ام را بر نمي تابد ...
نگراني ها و دلهره هاي آلوده به طعنه اتان عجيب آزارم مي دهد...گناهي ندارم به غير از متفاوت بودن .
كاش مي دانستيد نه محتاج همدرديم و نه گداي محبت ...
بابايي، حميد خان، کنتراست، روژين و آرتا...
مريم نه در پي راهي براي سلاخي است و نه فراموشي خود، فقط در جستجوي آرامشي است كه سالها ست از دست رفته.
دلدادگيم به زندگي كمتر از شما نيست مثل شما مي زيم شايد بهتر و عاشقانه تر ... بيزارم از تكرار جمله هايي كه به آنها ايمان دارم .
+ نوشته شده در یکشنبه شانزدهم تیر 1387ساعت 14:6 توسط هیچ کس
ديگر جا نيست
قلب ات پر از اندوه است.
مي ترسي _ به تو بگويم _ تو از زنده گي مي ترسي
از مرگ بيش از زنده گي
از عشق بيش از هر دو مي ترسي...
_ احمد شاملو _
پ.ن.
مندليف عزيزم...كلماتم قاصر اند از بيان دردواره هاي بچگانه لجوج. تنها نوش دارويي كه گه گاه آرامم مي كند صداي بي صلابت شاملو است با آن غم غربت....
تمام حس، شبه همدرديم روح شعر بالا است.
واگويه....
1. وقتي دلم براي خودم تنگ مي شود ، مقابل آينه مي ايستم.
2. فكر مي كنم شاخص ترين نمود اختيار پشيموني باشه...فقط پشيمونم همين.
3. زندگي سرشار از تجربه هاي (با و بي ) ارزشه ....حس مبهمم به تو احمقانه ترين تجربه زندگيم بود.
+ نوشته شده در سه شنبه یازدهم تیر 1387ساعت 0:0 توسط هیچ کس
|
اي دل ببين كه دلبر دشمن نواز ما
با دوست بهر خاطر دشمن چه مي كند؟
_ رهي معيري _
پ.ن.
1. تا زماني كه به اخلاق باور داشته باشيم ، زندگي را به زندان مي فرستيم. (نيچه)
2. استاد...
عاقبت هجوم ناگهان عشق
فتح مي كند
پايتخت درد را
واگويه...
1. در پناه مي ، ز عقل مصلحت بين فارغم
2. ماه من ، در چشم عاشق آب هست و خواب نيست...
+ نوشته شده در یکشنبه دوم تیر 1387ساعت 23:42 توسط هیچ کس
|
